Düşüncesizliğimi mi anladım,
Hiçbir şey olmayacak gibi geçerdi anlarım.
Bir umutla hastane kapılarında bekleyenleri,
Ancak başıma gelince kavradım.
Okurdum evde, camide Kur'an,
Meğer hastanede de okunurmuş Kur'an...
Çaresizliğimi ve aczimi,
Ağlaya ağlaya okurken anladım.
Bilmezdim kelimelerin zamanla eksileceğini,
Bunca zaman israf etmişim ben bir kelimeyi.
Anlasaydım "baba" diyemeyenlerin halini,
Bu kadar kolay söylemezdim "baba"demeyi.
Yürüdüm, bastım toprağa sorumsuzca, serseri…
Ne zaman ki geldi o bayram günleri,
Toprakla bayramlaşanların çaresiz halini,
Ben de yaşayınca anladım.
Öperdi babam beni içtenlikle,
Anlam veremezdim o sıcacık sevgiye.
Ben babamın o yürekten halini,
Onu son kez öperken anladım.
Kayıt Tarihi : 13.10.2026 20:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, babamı kaybettikten sonra hayatın bana öğrettiği acı gerçeklerin hikâyesidir. İnsan, bazı şeylerin kıymetini onları kaybetmeden anlayamıyor. Bir zamanlar sıradan gördüğüm anların, kolayca söylediğim kelimelerin ve anlamını tam kavrayamadığım sevgilerin, aslında ne kadar değerli olduğunu yaşayarak öğrendim. Hastane kapılarında umutla bekleyenlerin çaresizliğini, bir kelimeye duyulan özlemi, toprağa emanet edilen sevdiklerimizle bayramlaşmanın hüznünü ve bir babanın sevgisini… Hepsini, hayatın en ağır sınavlarından geçerken anladım. Bu şiir, yalnızca bir babanın ardından duyulan özlemi değil; insanın geç de olsa fark ettiği gerçekleri, içinde biriktirdiği pişmanlıkları ve artık geri gelmeyecek anların kıymetini anlatıyor. Bazı şeyleri anlatmak için kelimeler yetmez. Bazı kelimeler ise insanın hayatı boyunca unutamayacağı bir hatıraya dönüşür. Benim için o kelime, “baba” oldu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!