Puslu bir Ankara gecesiydi...
Dış kapının tenha sokaklarındaydı.
Onunla kaderimin sözleşmesi.
Acı hayatların ışıkları asılıydı.
Neonlarında.
Sarısından, mavisinden, yeşilinden.
Adlarını parlatıyordu yorgun emeklerin.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Otuz sene önceme götürdü mısralar.. Anladım ki ne ne sokaklar değişiyor nede duygular.. Kutluyorum kadere serzenişi.. Saygılarımla...
çok beğendim osman kardeşim. en güzel nazımlarda, nesirlerde yaşanları anlatanlardır. yüreğiniz hüzün görmesin. Kalın sağlıcakla.
Bu güzel paylaşım için teşekkürler... Harikasınız.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta