Ankara'da Bir Akşam Şiiri - Ezgi Ceren

Ankara'da akşam erken oluyor,
benim seni düşünmem gibi.

Gün bitmeden
aklıma düşüyorsun.

Bir çay soğuyor masada,
telefon elimde kalıyor.
Yazmıyorum.

Ne yazacağımı değil,
yazdıktan sonra
ne olacağını düşünüyorum.

Belki “nasılsın?” derim.
Sen “iyiyim” dersin.
İki kelimeyle
aylarca sustuğumuz şeyi
nasıl anlatacağız?

O yüzden susuyorum.

Ankara'nın ışıkları yanıyor,
ben pencereden bakıyorum.

Şehir yerli yerinde.

Sadece
sen yoksun.

Ve galiba insanın canını acıtan da bu;
hayatın,
özlediğin kişi olmadan da
hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi.

Bu akşam yine
seni düşünerek bitiyor.

Yarın geçer mi bilmiyorum.

Ama bugün,
seni biraz daha özledim.