Ankara Şiiri - Mesut Çakırca

bir zamanlar
cuma akşamından
istanbuldan hareket eder
gece yarısı varırdım ankaraya
yağmurlu yollarda yürürdüm
dünlerimi geçmişimi
geride bırakarak
adım adım ulaşırdım
içimde gene bir çoşku
bir heyecenla
varırdım tunusluya
arkadaşlarımla
sevgilimle
sabahın ayazına kadar
bira üstüne birayla
müzikle
muhabbetle
ve de en önemlisi
gülen gözler
sevgi dolu sözcüklerle
barı kapatıp
hemen iki sokak aşağısında
bodrum katındaki
küçücük kiralık daireye
varırdım
üç beş kız ve
üç beş delikanlıyla
sarhoşluktan
ayakta durmak imkansızken
kendimizi zar zor
atardık yatağa

sabah ilk uyanan
gider poğaça alır
sanra bu güzelliklerle bezenen
yaşantımızda
yeni bir gün
yeni bir sayfa derken
keyfimize keyif katardık
ankara zamankarında
umarsızca

ama her yolculuğun
her gidişin bir dönüşü olduğundan
pazar gece yarısı
bazen otobüsle
bazende şairlerin
şiirlerini süslemiş
cebeci tren istasyonuyla
bu güzel hafta sonumu
noktalardım
koyulurdum yola
artık istemediğim
sizin Keşmekeş
istanbulunuza