Bozkırın Edebi Sızısı
Bir kütüphane rafında unutulmuş,
Cildi hafifçe aşınmış o ağırbaşlı kitap gibisin.
Sayfaların arasında kurutulmuş bir karanfil değil de,
Eski bir randevunun telgraf kağıdı saklıdır sende.
Cümlelerin uzundur, imlan hatasız;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta