Anka Şiiri - Bekir Erçalışkan

Güneş, yana yana erirken dağların ardında;
Bir Anka gibi küllerinden doğacak, sabaha...
Kalırsa bir hicran ateşi kalır ardında;
Çökerken karanlık, hüzün rengi ufukta.

Bu kasvetli hicran akşamlarında;
Boş bir sandalye ve iki kadeh, masamda...
Kız Kumu Aşıkları gelir hep aklıma;
Hüzün kızıllığına boyanmış, karşı kumsalda.

Rayihan dolar, anason kokulu odama;
Ve müphem hatıraların, kucaklarımda...
Hicranın, bir nedamet... Gözyaşlarımda;
İnce ince süzülür, yeisli yanaklarımda.

Damla damla, alev gibi akar içime o anda;
Lav gibi dolanır ayrılık, tüm damarlarımda!
Siluetin belirirken karanlık aynalarda;
Bir Anka gibi tutuşurum, hareli bakışlarında...