Anam Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Kader denen çarkın dişinde kaldım,
Döndükçe un oldum, elendim anam.
Gül diye uzandım, dikene daldım,
Kanadım, acıyla bilendim anam.

Çarşılar kuruldu yalan üstüne,
Doğru söz yazıldı saman üstüne,
Bir lokma ekmeğe, duman üstüne
Bin umut bağladım, aldandım anam.

Dağlara ses verdim, sohbet getirdi,
İnsan insana da gurbet getirdi,
Bir tas su yerine hasret getirdi;
Çeşmeye varmadan usandım anam.

Garibin türküsü ağır okunur,
Gözyaşı kurusa izi dokunur,
Yiğidin yarası sırda korunur;
Gülerek ağrıyla eğlendim anam.

Ne malın gölgesi serinlik verir,
Ne altın aç gönle zenginlik verir,
Kul kula sığınsa kırgınlık verir;
Kapını çalmaya yeltendim anam.

Yel esti, dal kırdı, kök eğilmedi,
Hak için doğrulan hiç yenilmedi,
Zulme ebediyet bahşedilmedi;
Sabaha yüz tutup direndim anam.

Ömür bir mum idi, eridi gitti,
Her gelen mevsimde bir dalım yitti,
Dünya denen handa konukluk bitti;
Konmadan göçmeye zorlandım anam.

Soran olursa da deyin cihana:
Bir garip yaşadı hep Hak'tan yana,
Merhamet tohumu saçtı insana;
Sevgiyle toprağa yaslandım anam.