Anam Şiiri - Ersin İlhan

İndim gönül deryasına,
Dalga vurur sineme.
Anam gitti, ben kaldım,
Ateş düştü canıma.

Bir adın var dilimde,
Zikir olur her hece.
Gece çöker üstüme,
Sensiz uzun her gece.

Anam derdi: incitme,
İncinmekten sakın sen.
Ben incindim çok amma,
Kim alır hâlim bilen?

Bir lokma sundu elin,
Nur idi, helâl idi.
Şimdi dünya önümde,
Gönül yine darlıdır.

Yol yürüdüm yel ile,
Nefsim geçti yolumdan.
Anam yoktu yanımda,
Ben düştüm solumdan.

Bir bakışın yeterdi,
Söz kalmazdı geride.
Şimdi söz çok, yol yitik,
Hakikat nerede?

Toprak oldum, ezildim,
Ses etmedim, sabrettim.
Anam sağken bilmezdim,
Şimdi çok şey öğrendim.

Ey Hak, emanetin var,
Bu can sende durur.
Anamı al rahmetine,
Beni de bağışla olur.

Ben Yunusça söylerim,
Sözüm dertten yoğrulur.
Ana hasreti cana,
Hakk’a açılan yoldur.