Ana kucağı Şiiri - Mustafa Yaman 2

Söktüm ayrılığı derin kökünden
Göç ettim toprağıma hemşerim
Kurtuldum gurbetin ağır yükünden
Kavuştum sılama ben hemşerim

Toprağın kokusu ekmek gibi aziz
Akan gözyaşımdan kalmasın iz
Eğildi sofraya bükülmeyen diz
Diz çökmüşüm geleneğe hemşerim

Güneş bir başkaca vurur yamaca,
Ermişim ben artık ulu amaca,
Selam veririm her gün yaşlı ağaca
O benden ben ondan yorgu hemşerim

Eski izlerimi kaybeden dağlar
Yol vermez olmuşsa taşlar, kayalar
Kendi toprağında kuruyan bağlar
Yuvaya dönünce yeşerir hemşerim

Dumanı tütüyor baba ocağın
Şefkatle kucaklar ana kucağın
Cennettir her bucağı bu bağın
Yeniden huzuru buldum hemşerim