Ana Şiiri - Hamit Aydın

Evimin direği,Gözümün nuru.
Kalbimin duvarı,kalesi,suru
Saf idin,temizdin hemide duru
Seni unutmamız mümkünmü ana

Benim için yaşamaktın,umuttun
Türlü sözler ile bizi avuttun
Cefalar çekerek bizi büyüttün
Aklımdan çıkmaz ki çektiğin ana

Hep namaz kılardın,elin duada
Odana girerim yoksun orada
Bana ara sıra görün rüyada
Onunla teselli bulayım ana

Evde görünmemen beni yıkıyor
İnanki gözlerim seni arıyor
Anasız yaşamak neye yarıyor
Ben yeni anladım biricik ana

Evimin içinde yokluğun belli Mateme boğuldum gittin gideli
Her zaman akıyor gözümün seli
Kurumaz bilirim gözlerim ana

Doktorlar bilmedi senin sancını
İçimde his ettim inan acını
Yetim bırakmışsın yedi bacımı
Gözümün önünde eridin ana

Evimi barkımı hemde obamı
Gidişin söndürdü yanan sobamı
Matemde bıraktın yaşlı babamı
Oda senin için yanıyor ana

Kimselere yoktu garezin,Kinin
Temelden Kuvvetli inancın,dinin
Başında bekliyor kızın,gelinin
Onlar senin için duacı ana

Kınalı saçların dağılmış yüze
Solmuş Gözlerinle bakardın bize
Bir ara benimle geldin,göz göze
O anı unutmak mümkün mü ana

Evlatların hepsi çektiler cefa
Sen bir kere öldün,bizler yüz defa
Ölüm Döşeğinde öptüm son defa
O bana en güzel hatıran ana

Elveda ederek ayrıldın bizden
Kalmadı kuvvetin,kesildin sözden
Tek umudun kaldı kar ile buzdan
Onu doyasıya yemedin ana

Hiçbir isteğinden kaçınmamıştım
Elli üç senedir aşınmamıştım
Böyle dokunacak düşünmemiştim
Her hal senden sonra çökerim ana

İlahi emirdir bu bir takdirdir
Bütün insanlara,her kese birdir
Son ikametgahın bilki kabirdir
Orada huzurlu rahat ol ana

Bilirim kavuştun ana babana
Azrail çökecek her tatlı cana
Bir yerde sen ayır,orada bana
Ömrümüz bitince geliriz ana.