Ana Şiiri - Ersin İlhan

Bir ana vardı başımda,
Duâ idi her sözünde.
Gönlüm bulur huzurunu,
Bir “oğul” derdi özünde.

Anam derdi: sabret gönül,
Sabır Hakk’ın yoludur.
Ben sabrettim, o gitti,
Şimdi sabır ne olur?

Yol yürüdüm, yük taşıdım,
Taş bildim de söz bildim.
Anam yoktu yanımda,
Ben kendimi tez bildim.

Bir lokma verdi elinden,
Helâl idi, nur idi.
Şimdi sofra dolu amma,
Gönül yine gur idi.

Gece çöker, adın düşer,
Dil susar, yaşlar akar.
Hasret dediğin ateşmiş,
Yananı Hakk’a bakar.

Toprak oldum basıldım,
Ses etmedim, incinmedim.
Anam sağken bilmez idim,
Şimdi çok şey öğrendim.

Bir bakışı kâfi idi,
Bin öğütten ilerü.
Şimdi söz çok, yol azdır,
Hakikat durur gerü.

Ey Yaradan, emanetin
Canımda saklı durur.
Anamı al rahmetine,
Beni de affet olur.