Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Öncesi bitmiş, sonrası meçhul, elimizde sadece an denen döngü. Belki meçhule yürür belki de biter oracıkta. Mevzu yaşamak mı? Yoksa ulaşmaya çalışmak mı? Meçhule. Şayet yaşamak ise; an’n zerafetine paha biçilemez şimdilerde.
Sevgiyle…
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta