An Şiiri - Ceyhun Çevik

Günler sarılırken tan kızıllığına,
Bir daire misali dönüp durur yazgımız,
Çizdiğimiz çemberi yine bizler çiğneriz.
Biz ki seyrederiz:
-görürüz,
-görmeyiz.

Günler seyir alırken ardı ardına,
Kuyruğunu yutan yılanlara benzeriz,
Öyle ya girilmez aynı nehre kez iki,
Alır yutar özleri zaman nehrinin debisi.
Biz ki “an”daki kişiyle:
-biriz,
-değiliz.

Ve nihayet o karanlık kuşatınca her yeri,
Yıldızlara yön çevirip, gizli dualar ederiz.
Oysa ne demiş Shakespeare:
“Yazgımızı belirleyen yıldızlar değil, biziz.”
Biz ki kimiz:
-biliriz,
-bilmeyiz.

As days embrace the crimson dawn,
Our destiny spins endlessly like a wheel,
We trample the very circles we have drawn.
We, who merely gaze:

                                   -we see,        
                                   -we see not.

As days drift by, one after another,
We resemble serpents devouring their tails,
For indeed, one cannot step in the same river twice,
The river of time devours all essences.
We, who with the self in the "moment":     
              
-are one,
-are not.
 
 
And when at last that darkness envelops all,
we turn to the stars, whispering secret prayers.
Yet, what did Shakespeare say:
“It is not in the stars to hold our destiny,
but in ourselves.”
Yet who are ourselves:

                                   -we know,                      
                                   -we know not.