Bana yazmışlar yine.
Yirmi dört, yirmi dört nöbetini
Bu ne insafsızlık böyle?
Hiç istirahat yok gönlüme.
Dünyanın en ağır işçisiyim ben.
Yirmidört saat aklımda seni taşıyorum.
Bıktım böyle yaşamaktan.
Sendikal haklarımı istiyorum.
Aklından çıkar kalbine taşı,
Kalbinden çıkar aklına taşı.
Dudaklarıma bile yetmiyor verdiğin maaş.
Ne ağır şeysin sen.
Sanki ereğli demir çelikten.
Eğer ara sıra izin vermezsen.
Ömür boyu izine çıkıyorum ben
Kayıt Tarihi : 19.11.2001 00:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!