Taşlardan yontulmuş
Sökülmüş kayalardan
Ne çamurdan bir yürek
Ne demirden bir kol
Etten, kemikten canım
Bende hücre hücre
Ey içinde güneş doğmayan, aya küsmüş
Sen ki dünyadan habersiz kendinden ola
her vakti ikrar ile şerhini saklamayan
Sen ki istibdat ile vatanı kime satarsın?
Bu ne revadır hak’tan külli karanlık
Tamda susmayı öğrenmişken
Bir çıkrık sesiyle başa dönersin.
Miyadına dolmuş onca kedere
Günde yüz defa küfür edersin.
Haklılık aranmaz tevekkülde
Boş işlerde ağa gönül
lügat efesi, yürek çukuruna düş konmuş,
bay kara.
Susuz rakı olup bardak ta
geçilesi hallerin mide bulantısı.
Çıktığı gibi otuz iki dişten
Yamaca ayağı ilk düştüğünde
Gölgeler uzanıyordu vadi üstüne
Tunga'nın toyluğu çoktan bitmiş
Bir nice bey kolçağıydı.
Yorgun dizleri yol almaktan
Eskitmiş otuzunda tabanları,
Kıblesini şaşırmış bayrağa rüzgar yok
Haramı sırtlayan toprak cehennemin.
Öksüzlüğe, haksızlığa atılan o kurşun
Her puştun ölüsüne dirisine dönecek!
Ey aziz göklerin haramı, cehil kokusu
tutmayın ne olur, bırakın!
biraz karanlık olsa
gözlerimde şimşeği bulsam!
nice sahtelikler de gezen o
ben sahiden bir yumrukla durulsam.
tutmayın, ne olur beni
Tutsak! Her zerre karanlık aklımın yasına
Boğ beni, al ömrümün içinden.
Çıkart! Can senin toprağın olsun.
El değmez, acılar içinde duy şarkısını çığlıklarımın.
Hangi zaman, hangi balçıktan! Deme hiç
Hiçliğin onuruna laf etme!
Üç-Beş Dakika ve Belki Asır
Vakti ezgilere bırakmalı;
sezgilerden almalı bu gönül işini.
Öyle, her başa sokulmaz
akıldan oymalı, varmalı bekasına.
Soğurmalı kalbinden bu aşk işini.
Bakma; kırgınlıklarımızın olduğu anlar, ağladığımız
Gözyaşlarına sebepler dokuduk nedeni olmadan
Sadece bir hırsa yenik düşmüş zaaflarda suçumuz.
Sen boynun bükük derin uçurumlara açarsın gözünü
Ya ben çok aşklara sır tutmuş derin sulara bakarken.
Bir ızdırap ki ikimizde kalbi kırık hep o anı suçlayan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!