Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Dünyayı sırtında benim taşıyan
Bıraksam boşluğa yuvarlanacak,
Düşünür dururum ben zaman zaman
Bensiz hayat hâli nasıl olacak?

Zannederler kendim için yaşarım

Bir dağ başı uykusunun mutluluğudur
Dostluğunda bulduğum huzur,
Böyle bir uykuda haşre kadar uyunur
Belki de bu mezarlıklarda bulunur...

Bir zamanlar sen güldün
Ben de senin bülbülün,
Nihayet birgün öldün
Acı verdi ölümün.

Senden sonra bıraktım

Gözlerim geceden almış rengini
Rengi biraz
Talihime de çalar.
Gözlerimdeki ışıltılar
Gözlerimdeki arzular
Ki gece gökteki yıldızlar misâli.

Taşımasını öğren gönlünü kendin taşı
Verme onu kimseye sonra alıp giderler,
Sevmenin,sevilmenin yok ki belirli yaşı
Aklını baştan alır sonra da seyrederler...

Gönül kırmak çok kolay gönül yapmak ise zor

Birgün yine ' J ü l y a ' çalsın plâkta
Aşk ile sen gül,ben yine ağlayayım sevgilim,
Sen orada,bense senden yollarca uzakta
İnan seni anar kalbim,seni söyler dilim.

Günüme gölge ol merhametinle

Ne uzun,kısa boyum
Sözüm eri doğruyum,
Dünya batsa ben buyum
İstikametim okmuş.

Ademden gelir soyum

Zamanın ve mekânın yaratılış hikmeti
Belki de tanıklıktır inkârına insanın...
Yaratık belli olmaz...unutur tüm nimeti
Kurtuluş saklanmadır arkasında inkârın...

İnkâra yeltenince gözde zaman belirir,

Gönlümü kırdın da beddua etmem
Cezanı sen çekersin...acımı ben...
Kapını kapadım, bekçinim gitmem
Dışında ben hür, içimde mahkûm sen...

Arada kaybolan aşk ile zaman...

Hayat bir deniz gibidir
İnsanlar da yelkenlidir
Rüzgâra bağlı mukadderatı...
Bazan bir fırtına çıkar
Yelkenlileri çalkalar
Batırır birkaç yelkenli...