Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Şair... Özlem adamı... Hüzünlü bir çocuk var şiirlerinde, elini attığında dünyaya dokunamayan. Masumca sevmekte hala İstanbul'da hayal ettiklerini.. Ve inadına sevmekte öfkeden reddettiklerini. O affetti belki de ihanet edenleri, oysa bilse kaderin onları neye mahkum ettiğini. Birilerini sevmekte bu şair, inadına birilerini... İstanbul kadar sevmekte, resmettiklerinde hazanı seyretmekte... 'Birilerinin sevinçleri' onun ölümü üstüneyse onun hoşuna gidecek, 'ölüm' bir 'kavuşma'dır bunu o da bir gün bilecek. Bu şaire, hayal-i dünya'dan selamlar olsun...