Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ne kadar doğru bir gerçek, her insan yaratıldığından itibaren bir yolcudur. Alemi ervahtan, annne karnından, çocukluktan, gençlikten, ihtiyarlıktan kabre ve oradan haşre, haşirden cennete veya cehenneme uzanan uzun bir hayat yolculuğudur bu insanın yolculuk seruveni. Kutluyorum anlamlı çalışmanızı.
Tebrikler. Kaleminize ,yüreğinize sağlık...
Hayat denen bu yolculukta, yaşadıklarına alışmak, yaşayacaklarına kucak açmak ve bütün bunlar yaşanırken, yüzde tebessüm oluşturabilmek, sizin gibi üstad bir şaire yakışır ancak. Gülen yüzünüz hiç solmasın üstad...
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta