hayat öğretiyor sana alışmayı,
zamanla anlamını yitiriyor her şey
ve değişiyor zamanla her insan
unutamıyorsun belki gidenleri
ama alışıyorsun sende çaresiz.
kimseye muhtaç olmadan
yaşamayı öğreniyorsun.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta