Ali Karakaşlı Şiirleri - Şair Ali Karakaşlı

Çiçekler koparıldıktan sonra ne kadar yaşayabilir, hiç düşündün mü Kovboy Bey
sardunyalar eksi bilmem kaç soğuğa kadar dayanabilir, peki ya çocuklar nasıl alışabilir babasız ve bedensiz savaşlara
artık ben de inanmıyorum bu dünyanın güvercinlerine ve zeytin dallarına
senin de içinde kızılderili gibi çarpışan bir sancı yok mu Kovboy Bey,
peki ya kaçan kim, kaçan, hep kaçan ve sonra vurulan
onlar için ne fark edecek, bu dünyada ha bir çocuk eksik ha bir çocuk fazla

Günlerdir içine ağlamaklı, kırkı çıkmamış cenaze evi gibiyim Kovboy Bey
ikimize de ateşin düştüğü yer diyorlar artık
bu ağır yaralı çok kanamalı şiir kazasında yine bana eşlik et Kovboy Bey
korkarım ben, yalnız bırakma beni çok uçurumlu dize sonlarında tut düşlerimden
tüm suçlarımı şiir üstlenir sanmıştım bir zamanlar, çok redifli çok ölçülü ve heceliydim bir zamanlar
şimdi çeyrek kafiyelerimle beni bağışla bu acı hayatın en detone nakaratında alegoriyle atlattım hep ben bu kavgayı başka türlüsü çekilmezdi ki Kovboy Bey

kızıl, kızıl, kızıl ve alaca
ey titreyen ellerime mektup
ey korkulu sesime türküler
keşke ben de seninle gelebilseydim
bu bozkır zorlu kovboy bey
kır çiçekleri artık beni hiç ilgilendirmiyor

İçimde yarı-açık bir cezaeviyle yaşıyorum
herkesin suçu oraya havale Kovboy Bey
benden daha çok üşüyor gardiyanlarım
koğuşlarım dokuzuncu hariciye
kuşlarım intihara meyilli
hiç çıkmıyor aklımdan, gözlerim doluyor

Hiç unutmadım ki
şairler çok gülmez demiştin bana kovboy
bol gülücüklü bir fotoğrafın altında...
sen neden çok gülüyorsun diyemedin
ağladığını da belli etmezdi çünkü herkese bir şair
bölerdim balkonda uykusuzluğunu

Bazı mevsimsiz soğuklar bana çok benziyor
hastalıkla anılıyor artık en sağlam yerlerim
ve böyle havalarda ben hep sana çarpıyorum
iki imkânsız olarak kaldık fotoğraflarda
oysa sen bana haziran gibi bakardın
şimdi şu nisan arası hüzün ve kar

Bir parça simit uzatsalar sanki senin elinle bölünmüş Passiflora Kardeş,
bir dilim peynir kessem sanki sen gelmişsin mutfağa,
sigaraya uzansam sanki önce senin dudağın değmiş
bir hayal kursam duruşmaya almışlar beni bir zemheri gecesi buğulu pencerelerden
zaten senden yana müşteki olmak benim müebbet yatma biçimim

Senden kalan tütünden sardım
bir albümün eksik sayfalarıyız artık
yetim bir defterden kopmuş sayılırız
sen yine sığırcıklara kaç
yüreğimde senden sonra kırkı hiç çıkmayan erbain
delisini kaçırmış bir gömlek

Dünyaya son tutanağım olsun
ben ölünce aliş hiç yaşamadı desinler
ilaçlarını da hiç kullanmadı
koskoca ve bomboş yolda şiiri çok hızlıydı geldi de bizim acı duvarına vurdu, vurdu da sağ çıkamadı desinler

başka yerlerde ikimiz hep aynı kazanın kan kaybedenleriymişiz meğer

Üç vakte kadar beni anlayacaksın
kaç çıkacak bilmiyorum yalnızlığımın iç açıları toplamı
biraz da kalbimin iç "acı"larını toplasan
toplasan ve anlasan bu zihnimdeki aptal matematiği, bir de duysan otur sıfırrr diye bağıran hayatın eksilerini
hep ters çevirdi beni sevme kuvvetin
müziğim milyon desibel melankoli