Ali Gençay Şiirleri - Şair Ali Gençay

II-
Eşkıyalara terk ettim isyankar ruhu
Elimde kalan,yaşamışlığın güruhu
Kırlangıçlar korktu kaçıyor semadan
Hazanı çağırmadım,sevmem füturu

İşte bir kez daha dalıyorum
Şehrin bilinmeyen köhnelerine
Gündüz daralan kaldırımlar
Nasıl da büyüyor gece
Uzatmış nasırlı ayaklarını
Şarap çekmiş pis sakallı adam

Evin kırık camları
Rüzgar izinsiz girer içeri
Sallanan mum alevi,titretir gölgeleri
Duvara vurur gölgem
Rüzgar dur!
Yoruldum titremekten

Ruhuma üflenen sevda
Kasıp kavurdun,bu mu aşkta sefa
Geceler boyu uyutmayan rüya
Hani yoksun,bu mu gecelere reva

Örtün üzerini,üşümesin anılar

ruhuma üflenen ateş
almazsam, yüreğimde ayaz keseceksin
alsam yokluğunla eriteceksin
seni seçtim ben yarim sensin
zoruma gidiyor hayat
yüreğimde sen, yatağımda yabancı ten

Baktığım diyarlar topuklarımdan uzak
Adımlarımı saymaktan korkmuyorum
Divitime damlattığım ter derya olacak
Atıp üzerimden her şeyi, soyunuyorum

Affedin beni varım ayışığı, dilberdudak

Hangi buluta dokunsam
Sana dönüşüyor gökyüzü
Omuzlarına dökülen saçların
Poyraz okşuyor her telini
Süzülüyor endamın, kıskanıyorum
Ebemkuşağı sarıyor belini

Gece dediğin nedir sevgili
Kapanmadı daha ayın açık gözleri
Gördüğüm duvara asılı iki resim
Biri ben, diğerini kimse bilmemeli
Birde tavanda acemi boyanmış
Tatlı kireç, fırça izleri

Bak!
Yalnız kaldık
Gece,sen ve ben
Bulutta çok,yıldızları sayacaktık
Sen mızmızlandın
Ayaklarını avuçlarına alıp

Adam;
Şimdi sevmediğin şehirde
Gökte kırlangıç çığlıkları
Sokakta kaybolan çocuk hıçkırıkları
Oysa özledin biliyorum
Yüzüne düşen