KENDİ KENDİNE
Bu dünya var oldu, kendi kendine
Ağaçta nar oldu, kendi kendine
Kışlarda kar oldu, kendi kendine
Konuşma be ahmak, kendi kendine
KENDİ KENDİNI
Kimse merak, etmez olmuş âhîri
Hikmet gizli olur, olmaz zâhîri
Günah işler, insanların kâhîri
Yitirmiş insanlık, kendi kendini
KENDİNE GEL!
Bu nasıl anlayış, bu nasıl düzen
Kimse dediğine, göstermez özen
Umutsuzluk, zirve yapmış, insanda
Çoğalmış iyice, hayattan bezen
NEFSİN SENİ İKNÂ EDER
Suçun ikrârında, aranmaz delil
Şuuru kaybetme, olursun zelîl
Yârine kulluğa, gönüllü gönül
Bu durumda abes, olur nasihat
KERÂHATTAN KERÂMET OLMAZ
İçin yanıyorsa, çıkmaz dumanı
Fırtınada gemi, arar limanı
Ayıralım, tane ile, samanı
Bilenle bilmeyen, elbet bir olmaz
KERBELA
Tarihin yaşanmış, kanlı sayfası
Çölde yankılanır, medet sayhası
Zâlimlere hazır, Rabbin gayyası
On muharrem günü, acılar taze
Gökyüzü bürünmüştü, bakır rengine
Gemimiz açıldı, süzülerek engine
Kıyılar birer, serap gibi kayboldu
Denizdeki martılar, yıldızlar kadar boldu
Duygusuzdur, kilometre taşları
Engelliyor hayalleri, düşleri
Ne bir selam, ne bir haber geliyor
Kötü oldu, bu garibin işleri
Duygusuzdur Kilometre taşları
Kimileri bilmez gibi
Sürerler işi yokuşa
Sanki bir inatçı keçi
Yaşar tokuşa tokuşa
Normali bekleme ondan
Beni kimse anlamaz, ne söylesem boşuna
Ha taşa söylemişim, ha da puhu kuşuna
Anlar gibi gözükür, sallar başı arada
Sürer seni, bilesin, yolların yokuşuna
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!