Hep griye çalar, yalnızlık
Bir akşam sağanağıdır gözlerinde
Faşist yağmurlar, baskın verir hücren
Sancılı yarı uykular ne ilk ne sondur,
Adın burada hep onun bunun çocuğudur,
İyi bakın gözlerimize kendinizi göreceksiniz
ÖLÜMLERLE GELİYOR GÜNLER ANNE
Günler ölümler bırakıyor yüreklerimize
Dün gibi bu günde öldük hayın pusularda
Öldürülüyoruz, ölmek bir şey değil de anne
Yarım kalıyor ya hayallerin, benli düşlerin
O koyuyor insana, işte o, anne, o
Öyle boş odalar
Ve öylesine yalnızlığa açılan
------------ pencereler
Ve daraltan içini
-- Sonra boğan geceler
Çizmesen karakalem,
Alnımızda şavkı ayın, düşteyiz
Bakire usumuzda bir emperyal
İçten içe köreltir bilincimizi
Unutmuşuz masumiyeti hepten
Her mevsim griye çalar ömrümüzde
Ey bilincim uyan
Kaçıncı bahar yüreğimizde, hep talan
Kaçıncı kırgın, bir düş âlemindeyiz
Bin yıllık köhne avuntular
Hep yangın yeri yürek, hep kül,
Bildik ağıtlarla kirletilmiş usumuz
Sözde suret insan, unutturdular utanmayı da tümden
Gidiyorsun alıp tümünü yürek sevincim dönüşlerinin
Tüm gidişlerini bırakarak bende hiç sayarak sevdayı
Yüreğime bir çentik daha atarak gidiyorsun
İçten içe kanatarak tuz basarak yürek yarasına
Sonu sana varmayan yollar seriyorsun önüme
Ve beni azar azar tüketerek gidiyorsun, susarak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!