Dışımda bir dünya, döner durur saatsiz,
İçimde bin umman, hem sesli hem sessiz.
Gözümü yumduğumda başlar asıl seferim,
Ben bu sonsuz boşlukta, kendime seferberim.
Yıldızlar nabzımda atar, sığmam bu dar kafese,
Sığdırmışlar koca bir mülkü, emanet bir nefese.
Toprak der ki "bendensin", ruhum der ki "yolcu",
Varlık denen bu hanın, hem hancısıyım hem hancı mülkünde bir yabancıyım.
Ben bir sarnıcım, içine gökyüzü dökülen,
Dibi olmayan bir kuyunun ağzında, kendi ipini ören.
Harflerim henüz icat edilmemiş bir lisanın enkazı,
Suskunluğumda saklı koca bir kıyamet avazı.
Aklın sınırlarında nöbet tutan bir dervişim,
Kendi içimde kaybolup, yine kendime gelmişim.
Zarfı yırtılmış bir zamanın, en kadim anıyım;
Kendi içinde kaynayan, o isimsiz makamım.
Kayıt Tarihi : 3.2.2026 01:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Alemler içinde alem" demedik; çünkü bu makamda artık başka alemlere ihtiyaç yok… Sen, kendi varlığının içinde durmaksızın dönüş…
