ALEKSANDRA DÜZGÜN HAYATI
Menekşe moru bir geceyarısı,
Hera gözlü kapkara gökkuşağı.
Kadife karanlığında dostuma rastladım,
Yarasalar gibi dallarda baş aşağıyız.
Bu menekşe cümbüşü gecesinde
Tüm tanrılar düştü, kazındı mezarlar.
Ah arkadaşım, bu Pergamon değil,
Yüceleri bizlerden saklar rüzgarlar.
Gözümü kör karanlıklar oydu geçti.
Ya ben seni de göremezsem ne olur?
Ben de doğuştan körüm ki, demişti,
Ben de seni sevsem de hiç görmüyorum.
29.01.2025
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!