Alaca Fare Şiiri - Hacer Orhan

Ne dersin?
Ne dersin yalnızlıklarımın taçlanmış prensesi
Uçsam, tırmansam buzdan kraterine.
Görmeye çalışsam yoksul bulutlarını
Rahmet yağdırmayan kıraç topraklarıma.
Kayar mı ayaklarım her seferinde
Yırtarak tırmansam beyaz doruklarına.
Yoksa koşabilir mi çocuk yüreğim hala
Kaygan, öfkeli, sivri kayalıklarında.
Yorgun bir savaşçıdır yüreğim sevgili ece
Utanır sözünden bir kez dönünce.
Kapkara cüppesiyle bir hakim olur
Kızıl bir mahkeme kurar beynimde.
Kırarak kalemini asar da beni
Kılım kıpırdamaz beklerim öyle.
Bilirim asla istemesem de
Unuturum,
Tutamam sana vadettiğim yeminleri.
Bir aşk büyüsü sarar
Bir heyecan kaplar kalbimi.
Sana ait saatlerim gelince...
Fildişinden bir çok kule çizerim zihnimde.
Planlara dökerim her birini.
Bazen bir parmaklık inşa eder ikimize
Uysal bir tutsak gibi içinde
Beklemeye başlarım seni.
Zamanı kemiren alaca fare
Her gece saat on bir deyince
Sen siyah bir inci olur
Düşersin pencereme.
Bense aralayarak gıcırdayan pencereyi
Çağırırım seni içeriye.
Ben bir rahip olsaydım sevgili
Adardım bir Ben'i sihirli gözlerine.
Bilmem sonra hangi solmuş çiçeği
Koyardım soğuk , zalim ellerine.
Saatler geçip de zaman durunca
Saatimin çarkı üçü vurunca
Geçmişten bu güne bir tren gelir.
Bir kaç damla yaşa dönüp de ece
Biner ve kaybolur puslu mazide.
Boğazım sıkılır, ellerim kurur.
Taştan bir heykele döner bedenim.
Sarsılır ağlarım ey beyaz ece
Yalnız kalınca...
Ve sen gidince...