Al Yazmalım Şiiri - Veysel Sari

Eski bir hatıradır şimdi o al yazman,
Rüzgârda savrulur, geçmez içimdeki zaman.
Yollar biter de içimdeki sızı bitmez,
Senden başkası bu viran gönlüme yetmez.

Dağların kârı erir, benim derdim erimez,
Gönül bu sevdadan bir adım geri yürümez.
Sen gittin ya, güneş doğmayı unutmuş sanki,
Dünya sensiz koca bir boşlukmuş, inan ki.

Hangi el tuttu elini, kim sardı o belini?
Kime bıraktın söyle, o masum hayalini?
Kader kalemini hep ayrılıktan yana çalmış,
Bize ise sadece kırık bir umut kalmış.

Yaban gülüm diyemedim, soldurdular dalını,
Hangi fırtına aldı götürdü o alını?
Gözyaşım dökülür, ıslatır tozlu yolları,
Kime nasip oldu şimdi o cennet kolları?

Allamışlar seni, yabancı ellere süs diye,
Beni ise terk ettiler bitmeyen bir hasrete.
Canımdan can koptu, nefesim kesildi o an,
Meğer yalanmış dünya, meğer her şey bir ziyan.

Keşke o yüksek dağların beyaz karı olsaydım,
Yoluna serilip, sadece sana yar olsaydım.
Üstüne basıp geçseydin, sitem etmezdim inan,
Yeter ki seninle dolsaydı geride kalan zaman.

Dalında dertli öten bir bülbül olsaydım keşke,
Düşmeseydi bu garip gönlüm böyle ateşten bir eşiğe...
Dikenin batsaydı da kanasaydı her yanım,
Seninle solsaydı keşke benim bu tatlı canım.

Şimdi her yazmada senin kokunu ararım,
Kendi kendime sorar, kendi kendime yanarım.
Kader mi bu, yoksa insanın insana zulmü mü?
Söyle, bu yaşamak mı yoksa sessiz bir ölüm mü?

Telli duvak takmışlar, al yazmanı örtmüşler,
Sanki seni benden değil, hayattan koparmışlar.
Gelinliğin beyazı, kefenim oldu benim,
Senden gayrısını görmez, kör olsun şu gözlerim.

Bitmez bu hikâye, silinmez bu derin sızı,
Sen gittin ya, karardı ömrümün yıldızı.
Al yazmalım, yaban gülüm, ahirette bekle beni,
Toprak bile unutturamaz bende olan seni.