Akşama Doğru Şiiri - Sinan Bayram

Gün, omuzlarımdan ağır ağır çekilirken
saatlerin sesi inceliyor içimde.
Işık, pencereden son kez
adımı fısıldıyor
ve ben, kendime geç kalmış bir mektup gibi
masanın kenarında bekliyorum.

Akşama doğru
düşüncelerim yumuşuyor,
keskin yanlarım gölgede kalıyor.
Bir çayın buğusunda
yarım kalmış cümlelerim var;
söyleyemediklerim
en çok bu saatlerde büyüyor.

Şehir, yorgun bir kalp gibi
daha yavaş atıyor artık.
Adımlarımın arasında
küçük suskunluklar taşıyorum.
Birine benzemek istemiyorum bu akşam,
kendim bile fazla geliyorum.

Akşama doğru
içimde bir eşik kuruluyor:
ne tam gitmek,
ne kalmak mümkün.
Sadece durup
ışığın kararmasını izliyorum
ve karanlık,
beni en az ben kadar tanıyor.

Sinan Bayram