Söyle ona artık sussun demişsin
Seni sevmem sinirlerini bozmuş
Tahammülün yokmuş benim için
Haydi, yüzünü asma hemen
Benim için üzülmeye değmez
Şu bizim zavallı çöp adam
Fakir fukara bir adamdı
Çöpüne pasına bakmadan
Koca bir ömür boyunca
Bembeyaz sayfalarda yaşadı
İkide bir çöpümü çatıp durma
Ne olur gel vazgeç bu sevdadan
Bir Allah’ın kulu yar olur sanma
Eski âlemlerden kalmayım ben
Kimseler anlamaz beni çöpçatan
Sabah oldu mu yataktan kaldırır
Pencereme yanaşır hep o sarışın
Uykulu gözlerim nasıl da kamaşır
Bir de bakarım gökyüzü cıvıl cıvıl
Yeni güne gülümser ilk bakışım
İnsan gözünü bir kuyruğun sonunda açar
Bir anlam veremez bu şimdi neyin sırası
Korkuların içinde boğulup ağlamaya başlar
Daha kurumadan yanağında o ilk gözyaşı
Duvardaki hemşirenin susturucu parmağı
Bitmek bilmez iğnelerin ucu sana dokunur
Boş bir havuz var başucunda fikrimin
Ara sıra gidip başında dikilirim
Sesini dinlerim hiç olmayan suların
Miskin miskin uzaklara dalarım
Sonra ceplerimi yoklarım derinden
Kırık dökük düşler taşar cebimden
Gün gelir ben bu şiirden çeker giderim
Doğrusu nereye gittiğimi ben bile bilemem
Bir boşluğa atlar gibi kendimi şiire bırakırım
Gözü kara kıtalar arasında sürüklenir giderim
Beki bir şiir limanına vurur çürümüş cesedim
Ben gidince mısraların esamesi bile okunmaz
Sen benim canımın içisin
Öyle kıyıda köşede falan değil
İçimdeki en derin yerdesin
Seni gördüğümü söylesem
İnan bana yalan olur
Yine de çok seviyorum seni
Beni duyan var mı acaba
Bu gerçek bir kaza ihbarıdır
Sahile en yakın lunaparkta
Sarı renkli çarpışan araba
İçindeki adam ağır yaralıdır
Çayın içinde yüzen bir çöp görse
Şimdi misafir gelir derdi ninem
Koca karı laflarına kulak asıyorum
Artık çayımı hiç süzmüyorum ben
Gözlerim hep o ince belli bardakta
İnceldiği yerden kopuyor düşlerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!