Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Akıl Oyunları.
2000'lerin başında ,izlediğimizde bizi dayak yemişe çeviren film...
Tek kişilik Russel Crowe show ,esasen.
Bir kaç gündür bu filmi düşünüyordum ara ara.Güzel denk düştü şiiriniz ruh halime.
Aklın bir başka yönünü anlatıyordu film.Kendine yönelik suikastçiliğini...Şizofreniyi...
Şiirinizle betimlenen ve bugünün dünyasına hâkim akıl da sanki tüm dünyayı ''kitlesel bir şizofreniye'' gark etmiş gibi...
...ve kesinlikle John Nash'inkinden kat be kat daha zararlı,yok edici bir şizofreni..
...ki Nash,aklının onu terkettiği noktasında hayatının...Kalbine,sevgisine,sevdiğine tutunarak çıkıyordu dehlizinden.
Biliyorum ,günün sonunda...
Tüm bu yıkıntıyı kaldırıp bir büyük ''Merhamet Apartmanı'' (-Masumiyet Müzesi/Orhan Pamuk) inşâ etmemiz gerekecek.
Açısı,duygusu,biçemiyle farklı,etkileyici bir şiir okudum Şubat Bey.
Tebriklerim ve saygımla.
merhametten uzakta kalan..
güzel şiirdi.. tebrik ve teşekkür..
Nefs ile akıl karmaşası gibi geldi bana şiir :) özellikle son bölümde
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta