...................................'Kürar'
şehre ışık düştü şey'im yağmur damları kanatırken
kimsesizliğim çekkinliğim sessizliğim
.......içimizde ağlayan bir nehrin kanayışlarıydı
.......................gözlerimiz tenhaydı
yalnız bir organ gibiydik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




senin kafanda kaç tahta eksik?
Yada soruyu değiştiriyorum, senin kafanda tahta var mı?
Barış Aluk.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta