Ak ve kara Şiiri - Cân Cân 2

Bir yanını ak, bir yanını kara ilan ettiğinde,
kendi içinde hiç bölündün mü?
Aynaya baktığında,
iki ayrı insan gördün mü gözlerinde;
biri hâlâ sevmek isteyen,
diğeri artık hiçbir şeye inanmayan?
Kalbin bir yana yürürken,
aklın seni bambaşka yollara sürükledi mi?
Susmakla haykırmak arasında
parçalandı mı gecelerin?
İçindeki iyilikle kırgınlık
aynı bedende savaşırken,
hangisini yaşattın,
hangisini öldürdün sessizce?
Sevmekle gitmek arasında kaldığında,
ayakların geri dönmek isterken
gururun ileri itti mi seni?
Sarılmak isteyip de
ellerini boşluğa düşürdüğün oldu mu?
Kendi içinde susturduğun
kaç çığlık büyüyor şimdi?
Kaç gece kimse duymasın diye
yastığına gömdün acını?
Kaç kere “iyiyim” deyip
içinde sessizce yıkıldın?
Kaç vedayı, hiç gitmeyen insanlara ettin?
Ve söyle şimdi;
insan en çok başkasına mı yenilir,
yoksa kendi içinde parçalandığında mı
asıl kaybeder kendini?
Çünkü bazen insan,
kimse gitmeden terk edilir,
kimse kırmadan paramparça olur
ve en derin yarayı
kendi kalbinde açar fark etmeden.
Geceler uzadıkça,
içindeki o iki ses daha sert konuşur:
Biri hâlâ umut eder,
diğeri her şeyin bittiğini fısıldar.
Ve sen,
her sabah yüzüne bir gülümseme takıp
hangi parçanı saklayarak karışırsın kalabalığa?
Kim bilir, belki de en çok
kendi içinde kayboldun kimse fark etmeden…

@dsız..