Aile Şiiri - Ziya Bekar

Aile
Aile dediğin, aynı çatı değil sadece;
aynı susuşu paylaşmaktır bazen,
aynı duaya “âmin” demek içinden.
Bir annenin avucundaki çizgidir kader,
babanın omzundaki yükte saklı sabır.
Çocuğun gülüşünde yeniden başlar hayat,
kardeşin omzunda yarım kalmaz hiçbir ağıt.
Aile,
soğuk gecede içini ısıtan soba değil,
o sobanın başında anlatılan hikâyedir.
Yoksulluk varsa birlikte bölüşülen ekmek,
zenginlik varsa birlikte şükredilen nimettir.
Bazen kırılır kalpler,
kapılar sert kapanır,
sözler yanlış yere düşer…
Ama yine de ilk oraya dönersin;
çünkü insanın en uzun yolu evine çıkan yoldur.
Bir fotoğraf karesinde donar zaman,
ama bağlar donmaz.
Yıllar geçer, saçlara ak düşer, eller titrer, sesler kısılır;
fakat bir “evladım” deyişi ömre bedel kalır.
Aile;
kan bağı değil yalnız,
can bağıdır.
Düşerken tutan,
yanarken söndürmeyen,
ama küle dönüşsen bile
yanında duran.
Ve gün gelir,
herkes birer birer eksilir hayattan…
Geriye bir masa kalır,
bir dua, bir hatıra, bir isim.
İşte o zaman anlarsın:
Aile,
insanın dünyaya bıraktığı
en sıcak izdir.