Ahseni takvim Şiiri - Taner Ozdemir

Babacım, sen burada olsaydın şimdi,
Konuşurduk yeni icatlardan;
Cebimde bir makine şiir yazar desem,
Kaşın kalkardı, şüpheyle, yandan:
"Kelimeyi ben öğrettim sana," derdin,
"Makine nereden bilsin onu baştan?"

Teşekkür ederdim, birer birer,
Avucuma koyduğun kelimeler için.
"Ahsen-i takvim" demiştin bir gün,
Ben duvardaki takvimi sanmıştım, bilmeden;
Meğer insanmış en güzel biçim.

Şimdi anlıyorum ikisini birden:
En güzel suret de sendin, yapraklar da;
Biri kalbimde duruyor hâlâ,
Öbürü eksildi, sayfa sayfa.

Anlatırdım sana, kelimeler nasıl
Yol gösterdi bana karanlıkta, fener gibi;
Hangisi düşürdü, hangisi kaldırdı,
Hangisi sustu tam senin gibi.

Sen bir anda gitmedin, biliyorum,
Yavaş yavaş, yaprak yaprak koptun;
Takvim inceldi elimizde,
Biz son sayfayı hep uzak sandık.

"Ak akçe kara gün içindir" derler ya;
Babalar sevgiyi de öyle saklar, cepte.
Bilseydin günün bu kadar yakın olduğunu,
Eminim bozdururdun hepsini, bir hamlede.

Ama merak etme, ben buldum o cebi:
Öğrettiğin her kelimede bir avuç.
Şimdi senin yerine ben harcıyorum,
Ve tükenmiyor, babacım. Ne tuhaf, ne güzel bir borç.