Ahmet Taşkın Şiirleri - Şair Ahmet Taşkın

Cihazlar hep sarmıştı, dört bir yanını.
Hastane odasında, yoğun bakımda.
Hüzünle ölçüyordu bütün anını
Hazırlıyordu seni uzun bir yola.

Nasılsın diye sorduk, çok şükür dedin.

Gelme diyorsan gelmem
Ne gönlünü kırarım ne kapını
Çöpe de atmam hatıranı
Koyarım sineme
Çeker giderim.

Hiçbir şeyi görmesin, tek seni görsün gözüm.
Ellere kapansın da sana açılsın gönlüm.

Ruhum aşkına kansın, aşkın dünyamı sarsın.
Benliğim hep boşalsın, seninle dolsun özüm.

Çöplüklerde arılar,
Efsunludur kovanlar
İçinde vızıltılar
Petekleri hep hayal
İçi ya zehir ya bal
Tadılmasa kim bilir.

Duydum ki unutmuşsun hakikatin rengini.
Gönlünü hoşnut eden yalana hak demişsin.
Doğduğun gün açılan o tertemiz tenini
Günahın en kirine, nefsine ram etmişsin.

Nerede o dupduru merhametli bakışlar

Bir kuru yaprak için dalını kırdın ya sen
Gövdesini küstürüp kökü viran eyledin
Gönül, candan bir saray, davet ile girilen
Cam diye kapısından bakıp seyran eyledin.

Nazar et sen, masumun bakışında Yaradan

Girme o beylik laflara
Karnım toktur hep bunlara
Kaf dağından kar dağıtma
Meydanlarda nara atma
Kar değilsin, dağ değilsin.

Bir akşam gökler kanlı, ufuklar heycanlıydı.
Ve bir akşam, bir akşam, ruhum yarı canlıydı.
Yanardağlar tutuştu ölü gönlümde fasıl
Ve bir sevinç tufanı kapladı beni nasıl.

Bir akşam gökler kanlı, ufuklar heycanlıydı.

Hazırlayın atımı, bu dem gitme vaktidir.
Çok fazla oyalandım, kapı çalmak üzere
Hazırlayın atımı, yol uzun, zahmetlidir.
Dizlerimin dermanı artık bitmek üzere.

Heybem boş, azığım yok, bineğim de eyersiz.

Ne adımı bilsinler ne bilinsin bedenim.
İstemem bilinmesin unutulsun ben neyim.
Ne arzum var ne derdim ne kullardan efendim.
Gönlümü yaktı ateş, anlamı yok dumanın.
Yolum düştü gurbete faydası yok durmanın.