Hani bana sarılmazsan üşürdün,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Beni dost yanında küçük düşürdün,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Kara basan gibi başıma çöktün,
Yaş elli demeden ömrümü söktün.
Milletin içinde boynumu büktün,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Seninle ağladım, senle coşarım,
Seninle yürüyüp, senle koşarım.
Ulan avrat, seni bir gün boşarım,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Niye böyle cık cık öter durursun?
Küçük bir hatamı yüze vurursun.
Her gün üzerimde baskı kurursun,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Yıllarca çalışıp hep verdim emek,
Bütün bu uğraşım boşaymış demek.
İt yalına dönmüş yaptığın yemek,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Remzi der: Masrafın dağları aştı,
Pes ettim ben artık, feleğim şaştı.
Yine bak, ocakta yemeğin taştı,
Yedin şu ömrümü, tükettin Fatma.
Remzi Timar
3 - 11 - 2026
Kayıt Tarihi : 3.11.2026 10:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Geçen sabah yine komşumuz Ahmet Amca'nın sesiyle uyandım. Millet horoz sesiyle uyanır, ben ise neredeyse her sabah Ahmet Amca'nın sesiyle güne başlıyorum. ? Meğer Ahmet Amca ile eşi Fatma Teyze, yine tatlı bir ağız dalaşına tutuşmuşlar. Doğrusu, ben artık bu sabah sohbetlerine alışmıştım. Onların bu atışmaları, mahallemizin vazgeçilmez sabah manzaralarından biri olmuştu. Ben de bu alışılmış, kimi zaman güldüren, kimi zaman düşündüren tatlı atışmayı şiirle dile getirmek istedim. Ortaya, günlük hayatın içinden süzülüp gelen, biraz sitemli, biraz mizahi, bolca da hayatın içinden bir şiir çıktı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!