Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

Vay vay gönül

Kolaçan etme artık şu meydanı
Dudakdeğmez güzellerin gerdanı
Sarhoş eder çöle salar sevdanı
Aşk meclisinden öte kay kay gönül

Vay vay gönül

Dağ gibi sokuldun çöktün soluma kay kay gönül
Döndün bütün yükü yükledin bana vay vay gönül
Yanıp yanıp söndün bütün suç bana say say gönül

Vız bana

Geldim geleli şu fani dünyaya
Kalmadı boyandım her türlü boya
Birde ben olayım ya doya doya
Kaderdir dediler değmem cız bana

Vurdum dağlara

bir hal oldu bana bilmem nedeyim
nere gitsem derdim kime deyeyim
bir ateş yanıyor sönmez neyleyim
yar koynumda yanar şu deli sevda

Yakıp geçti bir güzel

Allanmış pullanmış sallanıp gezer
Ak göğsün üstünde güllerin güzel
Bakışlar ceylan nakış nazla süzer
Güneş gölgelemiş gözlerin güzel

Yalan yar

kararsız yar kalmaz oldu vefada
gün geçirdik cehennemi cefada
gelir diye çok bekledik vefada
gonca gonca gül çiçekti solan yar

Yalnızın yalnızlığı

Kendine üflenen sıgara tanesi
Kendi içinde yanıp tükenir
Yalnız kendi ateşine âşık

Yalnızlık bende yalnız

yıllar aylar günler bütün anlar
toplamış hepsi birden bir arada
çullanmış üstüme öyle ağırım

kenar banka kimse oturmamış
su garip bakıyormuş kıyı güllere
havada güzelmiş kimse yokmuş
tenha sormuş beni nerde diye

Yamandır halım

Güllerim soldu kırıldı dalım
Suya salındı dünyada salım
Ben senden göçtüm göçeli canım
Çok zaman oldu yamandır halım