Ne cefalar çektin kendi yuvan da Ahmedim
Andıkça adını dile gelir sözlerin dolar gözlerim
Dinledikçe başkaldırmış kelimeleri titrer ellerim
Kendi yuvan da huzur vermediler be Ahmedim...
Söyleseler ne fayda sen yoksun artık Ahmedim
Düşündükçe seni sabahlar olmuyor gecelerim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta