Ah Ulan Ece Şiiri - Gece Gözlü

Ah Ulan Ece

​Bak yine düştük gecenin koynuna,
Dök kahveleri Ece, fala değil, geçmişe bakalım.
Hangi ara büyüdük de böylesine eksildik?
Söyle, hangi kalbe kiracı olduk da
Eşyalarımızı kapı önüne koydular?

​Biz ki ne baharlar devirdik seninle,
Ne fırtınalardan saçımızı tarayıp çıktık.
Şimdi bir vicdansızın iki dudağı arasında mı
Unutulacak bizim hevesimiz?

Ah ulan Ece,
Biz nerede yanlış yaptık?
​Kimine fazla geldik, büküldü bilekleri,
Kimine az geldik, doymadı dilekleri.

Sevmek dedik, zırhımızı çıkardık masaya koyduk,
Bizi kendi vurulduğumuz yerden vurdular.
Oysa ben onu bir bakışına sığdıracak kadar çok,
Bir gülüşüne kanacak kadar çocuk sevmiştim.

​Dinle beni Ece, gözüme bak;
Biz ki gidenin arkasından ağıt yakacak kadınlar değildik.
Topuklarımızın sesinde sokakları titretirdik de,
Bir tek şu gönlümüzün kapısını
Aşka tam örtemedik...

​Gitti mi? Gitti.
Bıraktı mı yarım? Bıraktı.
Ama unuttuğu bir şey var
Bizim arkamızda dağ gibi birbirimiz varız.
​Aç bir müzik Ece, koy demini muhabbetin.

Topla saçlarını, sil o gözündeki yaşları.
Bizi yakanı yakmayız biz,
Biz güzelliğimizle utandırırız geceleri.
​Şimdi kaldır o fincanı gökyüzüne doğru,
Aşka batan günlerin, kurtulan yarınların şerefine!

Varsın yansın canımız, varsın kanasın dizlerimiz,
Biz bu hikâyenin kurbanı değil, kahramanıyız.
​Ağlamak yok dedik Ece, tut sözünü,
Gidenler kendi kaybına yansın.
Biz ki yaralarımızdan çiçek açmış kadınlarız,
Kapatıyoruz defteri, altını kırmızıyla çizerek:

Aşktan yana yüzümüz gülmedi belki ama,
Dostluktan yana krallar gibi yaşadık bu hayatı!