Gece gözlerimi kapayınca,
Uğultular yağar göklerden...
Ateş alev ırmaklar çağlar yüreğimde
Yıldızlar küs, ay üzgün, yağmur dinmiyor
Bir ezgi savruluyor dudaklarında gecenin
Hüznün uzayan saçlarında, özlemim kanıyor
İçim yanıyor her gece, kimse bilmiyor...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta