Öyle bir şehirdin ki adına üçüncü şahıs demek kötülüktü.
Sen başkahramanın ta kendisiymişsin, çok geç anladım.
Bir insan gidince bazı şeyler anlamsızlaşır diyordu şair;
Ve bastıra bastıra şehrin anlamsız oluşundan yakınıyordu...
Oysa kim giderse gitsin, sen daha çok anlam kazanıyordun.
Ah Bolu, seninle başlayan her cümleye bir ah dokunur.
İçine beni de sığdır, hiç yer yok mu her hangi tenha bir yanında?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta