Söylesene adam,
Unutur muyuz gerçekten birbirimizi?
Adını anmadan geçen bir gün olur mu sanıyorsun,
ya da kalbin, kalbimi tanımamış gibi atar mı?
Ne sen beni unutursun,
ne ben seni…
Unutmak dediğin şey,
ancak cesareti olanların yüküdür.
Şimdi kalemimden hüzün dökülüyor,
her kelime biraz sen,
her mısra eksik bir yanım.
Sen yoksun ya,
kim anlar beni senin gibi?
Kim suskunluğumdan feryadı çıkarır,
kim gözlerimdeki kırığı okur?
Söylesene adam,
Senin suskunluğunu
kim benim kadar ezbere bilir?
Hangi cümleyi yarım bıraktığında
ne demek istediğini
kim kalbiyle tamamlar?
Hani sen başka ellere gidiyorsun ya,
ben öylece bakıyorum ardından…
Ne bir beddua var dilimde
ne bir tutacak kolum.
Sadece içimde ağır ağır çöken
bir “keşke” var...
@dressiz mektuplar ✍️ ✍️ @dsız.
💦 yağmur gözlüm 💦 hasRet 💦
Kayıt Tarihi : 4.1.2026 23:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ahhh Be Adam; “Kalem eğri dilli, mürekkep siyah yüzlü, kâğıt iki yüzlü; Şimdi kalkıp arzuhalimi yazmaya kimi mahrem kılayım?…”




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!