Ağyar Şiiri - Gün Beka

Han’ım, bu yegâne sesleniş,
Belki onca isyan, onca serzeniş.
Vuslat sanma, bu sade rast geliş;
Kuru dalda gül, beyhude bir bekleyiş.

Gökte bir ıslık ve yapraklar ıslak,
Yağmuruna doymuş toprak, şimdi batak.
Gül yeşermez batakta, ne yaman direniş;
Kök dahi tutmaz, ne zaman vazgeçiş?

Şirin istemezse neylesin Ferhat dağı?
Elif dimdik durur, eğilmez başı.
Vurma çekiç! Tırman, bırak bu savaşı;
Er arşa ve seyreyle ufkunda doğanı.