Ağlıyor sazım..! Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

AĞLIYOR SAZIM
Fevzi Emir Yılmaz

Koca ömür geçti,
Gülmedi yüzüm.
Kadere, talihe değil,
Sitemim sözüm.
Kimseye geçmedi
Niyazım, nazım;
Kapkara bahtıma
Ağlıyor sazım.

Üç günlükmüş dünya:
Dün, bugün, yarın.
Ne kışın tadını aldık
Ne de baharın.
Dibine dibine
Vurduk efkârın;
Boşa geçen ömre
Ağlıyor sazım.

Ermedi şu aklım
Bu dünyanın işine.
Ne toprağına meylettim
Ne bir avuç taşına.
Karındaşım düşmüş
Mülkün peşine;
Sığmadık cihana,
Ağlıyor sazım.

Tüm ömrümü
Gurbet elde geçirdim.
Sabrı şerbet edip
Gençliğime içirdim.
Bir kara sevdaya düşüp
Aklımı da kaçırdım;
Divâne başıma
Ağlıyor sazım.

Ben de bir yolcuyum,
Göçerim bir gün.
Ayrılık şerbetini
İçerim bir gün.
Kendi kefenimi
Biçerim bir gün;
Dermansız derdime
Ağlıyor sazım.

Var mı şu dünyaya
Bağlanıp kalan?
Ana yok, baba yok,
Kardeşse yalan.
Söyler Emrullah oğlu,
Ciğeri talan:
Dünya yalan imiş yalan,
Ağlıyor sazım.