Sokaklardan sürüklene sürüklene geldim eve,
Adımlarım betona değil, içimde kalan kırıntılara basıyordu.
Hava buz gibi kesiyordu nefesimi
Ama üşüten rüzgâr değil, sensizliğimdi
Anahtarı çevirdim kapı direndi
Sanki ev bile “gelme” der gibi baktı yüzüme.
Eşiğe çöktüm,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta