Ağlayan Heykel Şiiri - Kıvanç Şener

Kanımca şiir toplum için değil, sanat için olmalıdır; diğer her sanat gibi. Şairin kalemi ressamın fırçasından farksızdır. O fırçasıyla, şair kalemiyle sanatını icra eder. Bu çok kritik bir nokta, şairin kalemi ressam fırçası gibidir, öğretmen cetveli gibi değil. Ressamlardan da aynı toplumsal resimleri bekliyor muyuz? Edebiyat yüksek zümreye aittir, edebiyat değil yalnızca, her sanat. Yüksek zümre derken eğitimli insanı kastediyorum; kendini geliştirmiş, sanat eserine bakmayı bilen insanı. Şiir halkı edebiyat seviyesine çıkarabilmek için halkın seviyesine de inmemelidir. Aksine bunu yapacaksa bulunduğu yükseklikten yapmalıdır. Kuyuya düşen birini kurtarmak için nasıl ki peşinden kuyuya atlamıyorsak edebiyatı da yüksek zümrede tutmalı, çıkacak kişiyi oradan tutup çıkarmalıyız. Estetik ne denli güçlüyse, sanat eseri uğrunda verilen emek ne denli fazla ve güçlüyse o zaman o esere ancak iyi diyebiliriz. Sanatın değeri uğruna verilen emekle doğru orantılıdır. Algoritmalar bugün aynı, hatta daha güzel şeyleri üretebilirler; fakat esere "sanat eseri" dememizdeki kıstas bu değil ki. Kıstas emektir. Estetik uğruna verilen emek. Ağlayan Heykel de bu estetiğin bir sonucu. Gerçek anlam düzeyinde yağmur altında kalan bir heykeli görüyorsunuz. Ancak ikinci anlam düzeyine geçerseniz, heykelin karşısındaki yozlaşmışlığa ağladığını görebilirsiniz. Lakin bu da eğitimle oluyor. Siz belli bir edebiyat eğitimi almamış yahut belli bir okuma külliyatı edinmemiş birine Hâmid'in Makber'ini, Poe'nun Kuzgun'unu, Baudelaire'in Albatros'unu anlatamazsınız.