Ağırlaşan Umutlar.... Şiiri - Döndü Dülger

Ne zaman griye dönüşürse gökyüzün,
Kendi içinin rengini de kaybedersin zamanla.
Sadece bulutlar değil,
Umutlar da ağırlaşır omuzlarında.

Güneşin sıcaklığı değmez olur tenine,
Üşüyen yerin tenin değil, kalbinse,
Ay göz kırpsa da pencerene,
Işığı camdan süzülerek eşlik etse de gecene,
Ama aynı duruluğuyla işlemez yüreğine.

Bakışların mevsimlere takılı kalır;
Hep sonbahar gibidir gözlerin.
Dökülür içinden kelimeler,
Sarı yapraklar gibi sessizce.

Geceler daha bir uzun olur.
Yastığın sırdaşın,
Tavan tanığın olur.
Göğsünü sıkan şey karanlık değildir artık;
Adını koyamadığın eksikliklere dönüşür.

Gönlünü şen eden renkler
Bir bir çekilir hayatından.
Kırmızılar susar,
Maviler küser,
Yeşiller umudu bırakır avuçlarından.

İşte o zaman anlarsın
Karalar bağlamanın ne demek olduğunu.
Siyah bir örtü gibi iner hüzün,
Sadece başına değil,
Bütün düşüncelerine.
Ve "En koyu gri bir sabahın eşiğidir” demeyeceğim.
Gökyüzü vazgeçmez belki mavisinden,
Ama insan
Vazgeçer hayallerinden.

Bir sabah olur,
Perdeyi aralarsın.
Işık vardır belki dışarıda,
Ama içinde yer açacak bir pencere kalmamıştır.
İşte en kırılgan yer orasıdır:
Gökyüzü hâlâ yerindedir,
Ama senin bakacak gücün de, hevesinde kalmamıştır...
Döndü Dülger