Agah Şiirleri - Şair Agah

Bütân ki ‘âşık-ı mest ü fütâde isterler
Dü-çeşm-i beste vü dest-güşâde isterler
Kerîm-i tab‘î-i nev-sâkiyâni seyr eyle
Ki zehr-i gussa virüp zevk-i bâde isterler
Hazer hazer ki gönül nev-hatân-ı mekteb-i ‘aşk
İdince meşk-i sitem levh-i sâde isterler

Bize müşâhede-i yâr gayrı yüzdendür
Dile ta‘alluk-ı gülzâr gayrı yüzdendür
Bu bey‘gâhda Yûsuf-perest sanma bizi
Bu gûne germî-i bâzâr gayrı yüzdendür
O şûh âyîne gibi bizümle yek-rûdur
Kafâda itdügi inkâr gayrı yüzdendür

İtdi noksan üzre hüsn-i mâhı manzûr olmalar
Kimdür ey meh böyle evsâf ile meşhûr olmalar
Koy harâb-ender-harâb olsun dil-i saht-ı rakîb
Devlet-i hüsne haleldür böyle ma‘mûr olmalar
Sende yok mihr-i münevver gibi imsâk-ı nazar
Kevkebümdendür benüm hep böyle mehcûr olmalar

Cevrden ‘uşşâk ider âh u figân benden bilür
Kendi olmuş dehr içinde dâstân benden bilür
Zülfüne çokda dolaşma ey dil-i dîvâne-hû
Korkaram bir tıfl-ı bed-hûdur amân benden bilür
Adı rüsvâlukla yâ Rab çıkmasun bir kimsenün
Cürm her kimden zuhûr itse hemân benden bilür

Tehî-peymâneyem sâkî şarâb-ı erguvân göster
Tazallum dîde-i niş-i gamam nûş-ı revân göster
Seg-i kûyına yârun ‘arz-ı cism-i nâ-tüvân ile
Hümâ-yı evc-pervâz-ı vefâya üstühˇ ân göster
‘Atâ-bahş eyledükde herkesün dil-hˇ âhun ey sâkî
Beni la‘l-i lebünden behre-yâb it Hızra câm göster

Nakd-ı hayât hep leb-i cânâne harcıdur
Hâk-i vücûd sâgar u peymâne harcıdur
Her nahl-ı tâze kim dil-i sad-çâke nâz ider
Şimşâd-ı hoş harâm ise de şâne harcıdur
‘Âkıl bu kârhâne kumâşını neylesün
Zencir-bâf-ı zerkeşi dîvâne harcıdur

Şem‘-i her bezm-i perî-rûda tarâvet mi kalur
Vakf-ı sâd-bâd-ı hazân gülde letâfet mi kalur
Her nefes subh gibi bûy-ı sadâkat mi virür
Her zamân âyîne-i hüsn-i selâmet mi kalur
Iztırâbum görüp ey reşk-i kamer ‘ayb itme
Âftâbı göricek zerre de tâkat mi kalur

Mest-i hüsnün bir dil-i dîvânemüz vardur yeter
Şem‘ine ey şûh bir pervânemüz vardur yeter
Âşinâ itme hayâlün bezm-i her nâ-mahreme
Dil gibi bir gûşe-i vîrânemüz vardur yeter
Âsmânun sâgar-ı hurşîdi var ise bizüm
Bezm-i Cemden kalma bir peymânemüz vardur yeter

Mestem ammâ ne mest bâde vü câm
Rindem ammâ ne rind dürd-âşâm
Oldı bir dilber-i semen-bûya
Dil-i dîvâne ‘âşık-ı nâ-kâm
Hicri âteş-fürûz sabr u karâr
Va‘de-i vaslı düşmen-i ârâm

Dil-i dîvâne olmaz bir nefes hâlî temennâdan
Ki mest-i câm-ı nâz u ‘işvedür bir mâh-sîmâdan
Kemîn-i sad-cihân nâz u tegâfül gûşe-i çeşmi
Nigâh-ı rahmet-engîzi leb-â-leb remz ü îmâdan
Ne hüsn-i şûhdur ol şem‘-i bezm-ârâda hayrânam
Ki geh mescidden eyler cilve vü gâhî kilîsâdan