Agah Şiirleri - Şair Agah

Yeter fütâdene ey şûh dilrübâ âzâr 1a
Olur mı tâ bu kadar âdem âşinâ âzâr
Hazer telâtum-ı tûfân hurûş-ı eşkümden
Ki oldı cünbüş-i her mevci nâ-hudâ âzâr
Nesîm-i âhuma ey gül‘izâr incinme
Ki nâ-şüküfte kalur gülşen-i sabâ âzâr

Zevk-ı gamun ki sîne-i bî-kîneden kaçar
Bir şûhdur ki ‘âşık-ı dîrîneden kaçar
Hurşîd-i câm-ı bâde ile hem-nişîn olan
Tâ haşr sâye-i şeb-i âzîneden kaçar
Hûn-rîz-i nâvek-i müjesi tâ o denlü kim
Ger görse ‘aksini nefs-i âyîneden kaçar

Zîb u zîver hoş-nümâsı dilrübâya kim bakar
Hüsn-i rengîn isterüz rengîn kabâya kim bakar
Hâk-pây-ı yâra nakş-ı pâ gibi göz dikmişüz
Sûde-i hurşîd olursa tûtiyâya kim bakar
Rızkımuz zenbîl-i mehle inse de gökten eger
Terk-i istignâ idüp semt-i semâya kim bakar

Gam-ı firâk ümmîd-i visâlden yegdür
Humâr-ı nakd mey-i ihtimâlden yegdür
Şikârgâh-ı mahabbetde çeşm-i Leylâya
Dil-i remîde-i Mecnûn gazâldan yegdür
Hazîn terâne-i bülbül yanında ‘uşşâkun
Nevâ-yı tûtî-i şîrîn makâldan yegdür

Bu nâz ile sad-mahşer-i pür-şûr kimindür
Turdukça belâ-yı dil-i mehcûr kimindür
Şimşâd-ı kad u yâsemen-endâm u şeker-leb
Bu şeş-ciheti hüsn ile ma‘mûr kimindür
Yagmâger-i dîn u dil-i sad-‘ârif-i kâmil
Âteş-figen-i harmen-i Mansûr kimindür

Nigâha çeşm-i siyâhından oldı ruhsatlar
Barışdı ülfet ile âhuvâne vahşetler
Girişme ‘arbede-cû nâz u şîve hışm-âlûd
Figân ki bir yere cem‘ oldı bî-mürüvvetler
Eger ben anladugumdur o pür-firîb ey dil
İnanma va‘de-i vaslına virse hüccetler

Benem ki kûy-ı mugân cây-ı dil-nişînümdür
Elümde sâgar-ı mey şûh-ı meh cebînümdür
Bihişt-i teşne-i leb âb-ı kevser-i eşküm
Cahîm-i suhte-i âh âteşînümdür
Zemîn bezm-i kanâ‘atde dâne-pâş olalı
Bahâr-ı devlet ü ikbâl hûşe-çînümdür

Mestsin ey gül ne lâzım bâde-peymâluk sana
Neşve-i bî-derd-i ser yetmez mi ra‘nâluk sana
Kat‘-ı ünsiyyet iderdük şahs-ı sâyenden bile
Merdümün mânend-i mu‘tâd olsa tenhâluk sana
Vâdî-i tıflâne-i cevr ü cefâdan geçmedük
İtmeyince Hızr-ı hatt-ı sebz babaluk sana

Sanma âyîne tutup hüsnini perdâzlanur
Nâzenîn öyle ki kendüye dahı nâzlanur
Tâ’ir-i kudsi şikâr itmege meyl itmez iken
Çeşm-i bî-rahm-ı dil-i ‘âşıka şehbâzlanur
Murg-ı dil dâm-ı ser-i zülfüne bend olmag içün
Çok zamândur kafes-i sînede pervâzlanur

Hiç sorma mübtelâlarun ahvâli bellidür
Sen bî-vefâya dil virenün hâli bellidür
Gördük kitâb-ı hüsnini tâ âhırına dek
Mazmûn-ı ser-güzeşt-i hat u hâli bellidür
Dâgından anla ehl-i dilün hasb-ı hâlini
Remmâl-i ‘aşk kur‘asınun fâlı bellidür