Soluk bir gökyüzünün altında, Bir ağaç duruyor, tek başına. Ölü yapraklar dallarından düşüyor, Soğuk rüzgâr onu sarsıyor. Ağaç, yalnızlığın simgesidir bu ıssız manzarada. Kökleri toprağa sıkıca bağlı, ama ruhu özgür değil ne kadar uğraşsada.
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta